Non ser nada para selo todo

IMG_20220518_091623

A inseguridade que nos crea a obriga de aspirar a un ideal inalcanzable é moi rendible. Iso sábeno de sobra as empresas que venden cremas, tintas, maquillaxe, faixas… Os beneficios económicos da devastación do amor propio das mulleres van parar, ironías da vida, aos petos de grandes empresarios calvos, barrigudos e cheos de engurras.

Bel Olid: Feminismo de peto (Feminisme de butxaca). Edicións Embora, 2022
Deseño de portada: Elga Fernández Lamas
Tradución: María Alonso Seisdedos

Los sedimentos de la contemporaneidad

Retratounderground_LucySante

Nuestra pareja ha conocido «Florence» dos décadas después de su lanzamiento, gracias a una emisora de melodías de ayer ―emisora de hombres dicharacheros de mediana edad, con sobrepeso audible, que van de manga corta incluso en pleno invierno, capaces de presentar las canciones más fantasmagóricas como si no percibieran la extravagancia y sin parar de soltar, antes y después, banalidades. La armonización vocal se convirtió en «melodía de ayer» en 1959, cuando todavía coleaba, un entierro prematuro y, no obstante, fenómeno que permitió que discos que cuando eran nuevos habían vendido cien copias en el Bronx se conocieran de pronto en todo el país y se convirtieran en éxitos fantasma unos años después. «Florence», sin embargo, se salta el formato con su pasmosa extravagancia. El piano, los gemidos, el falsete lúgubre: ni que fuera marciana. «Oh, Florence, eres un ángel, de un mundo superior», delira el cantante en un registro de gañido perruno, símbolo de la pureza e intensidad de su pasión, mientras una corriente de viento ártico atraviesa cualquier sala donde la canción suene.

Lucy Sante: Retrato underground (Maybe the People). Libros del KO, 2022
Corrección: Zaida Gómez 
Traducción: María Alonso Seisdedos

Un caparriño bulideiro

IMG_20220417_170535

Bambi saíu dun pincho. Sentiu unha felicidade tan prodixiosa que esqueceu o medo no acto. Na espesura o único que vira por riba del eran as copas das árbores e os poucos retallos azuis que albiscaba moi de cando en cando. Agora todo ao alto e ao largo vía o azul do ceo e sentía, sen saber por que, unha ledicia inmensa. No interior da fraga, do sol só coñecera algunha que outra raiola e os delicados abelorios de luz que bailaban entre as pólas. Agora, de pronto, alí no medio, aquela forza cálida e cegadora apoderábase de todo o seu ser e sumíao nun benestar que lle cerraba os ollos e lle abría o corazón.

Salten, Felix: Bambi. Editorial Galaxia, 2022.
Ilustracións: Begoña G. Arce / Tradución: María Alonso Seisdedos

Onde se interrompe o diario de Anne

Despois do diario

O mundo coñeceu, vistas polos ollos de Anne Frank, as oito persoas que se ocultaron durante dous anos nun edificio do Prinsengracht, descritas de xeito íntimo a través das vivencias dunha púbere en pleno proceso de maduración.
Este libro trata desas oito persoas: Otto, Edith, Margot e Anne Frank, Hermann, Auguste e Peter van Pels, e Fritz Pfeffer. Todos eran xudeus que fuxiron da Alemaña nazi durante os anos trinta para reconstruíren a vida nos Países Baixos. Esas oito persoas agocháronse xuntas durante o verán e o outono de 1942 para tratar de sobrevivir á persecución dos xudeus por parte dos nazis.

Von Benda-Beckmann, Bas: Despois do diario de Anne Frank (Na het Achterhuis). Kalandraka, 2022.
Tradución: Antón Vialle e María Alonso Seisdedos

Xente

9788491517993-1

Desta non había esperanza para el: era a terceira apoplexía. Unha noite e outra pasaba por diante da casa (estaba de vacacións) e esculcaba no rectángulo de luz da fiestra, e unha noite e outra atopábao iluminado igual, cunha luz tenue e uniforme. Se morría, pensaba, vería o reflexo das candeas na persiana escura, pois sabía que na cabeceira dun cadáver se colocaban dous cirios. Algunha vez tíñame dito: “Non vou durar moito máis neste mundo,” e eu considerara infundadas esas palabras. Agora sabía que eran certas. Cada noite, ao levantar a vista á fiestra, pronunciaba baixiño, para os meus adentros, a palabra “perlesía”. Sempre me resultara estraña ao ouvido, coma o gnomon de Euclides ou a simonía do Catecismo. Agora soábame a nome de ser maléfico e pecadento. Infundíame medo e, con todo, devecía por aproximarme e contemplar a súa obra letal.

Joyce, James: Dublineses (Dubliners). Editorial Galaxia, 2022.
Tradución: María Alonso Seisdedos

Transformar en festa o campo de batalla

«Se a sexualidade fose un planeta, este libro non pretendería ser un mapa del. Máis ben, unha navalla suíza. Unha navalla suíza prevé algunhas das situacións coas que te podes atopar cando saes a explorar, pero sobre todo é útil porque ofrece ferramentas dabondo versátiles para te axudaren en situacións imprevisibles.»

Bel Olid: Fodemos? De que (non) falamos cando falamos de sexualidades. Edicións Embora, 2021
Ilustracións: Glória Vives
Tradución: María Alonso Seisdedos

A canción dos superviventes

E cando houbo certeza de que escamparamos de vez, os paxaros foron aos pinchiños ata o centro das pólas e cantaron a canción dos superviventes, co estómago pequeno repleto de mosquitos, coas plumas encrespadas e furibundos contra nosoutras.

Irene Solà: Canto eu a e a montaña baila (Canto jo i la muntanya balla). Kalandraka Editora, 2021
Ilustración de cuberta: CC BY 2.5 Fauna de la Edad del Hielo de Mauricio Antón, Public Library of Science, 2008
Tradución: María Alonso Seisdedos

Biqueira de aceiro

IMG_20210626_111633

Se me viro para a nosa casa, na aba do outeiro, vexo outra clase de movementos, sombras altas que se abren paso, irtas, contra as correntes. Os meus irmáns espertaron, tentean o ambiente. Imaxino a miña nai no fogón, pairando sobre as tortiñas. A meu pai píntoo alombado na porta traseira, amalloando as botas de biqueira de aceiro e enfundando as mans calosas nas luvas de soldador. Acolá embaixo, na estrada, pasa o autobús escolar sen deterse.

Tara Westover: Unha educación (Educated). Hércules de Ediciones, 2021
Ilustración de cuberta: Marcos Viso
Tradución: María Alonso Seisdedos