Los que se van, los que se quedan…

Ahora y en la hora (2)

 

 

 

 

 

 

 

Madre e hija, con sus blusas iguales, bailaban sin mirarse a los ojos. Giraban la una alrededor de la otra sin timidez, pero también sin osadía. Bailaban como si hubieran tenido una pista a sus pies cada noche y estuvieran absolutamente seguras de que se habrían de tener en los brazos, la una a la otra, para siempre. Todo ello como si no fuera agosto y el mes de agosto, sobre todo este agosto, no estuviera pasando demasiado deprisa.

Susana Moreira Marques
Ahora y en la hora de nuestra muerte
Libros del K. O. Madrid. 2018
Trad.: María Alonso Seisdedos

Advertisements

Branco ou rosa?

Portada-O-año-que-é-un-porquiño-400x600

―Non estou tolo! ―exclama o año. Son un porquiño.
E volve envorcallarse na lama.

Pim Lammers (texto) e Milja Praagman (ilustracións)
O año que é un porquiño

Hércules de Ediciones S. L. 2018
Tradución de María Alonso Seisdedos e Antón Vialle

O mecanismo nivelador

IMG_20171202_095435.jpg

―Napoleón tamén durmía pouco. E Edison. Se te fixas, é característico de moitos grandes homes. Dise de Edison que desprezaba o sono, e na miña opinión facía ben. Eu tamén o desprezo. Desprézome a min mesmo por necesitalo. ―Achegouse máis a Terry e confioulle―: Dei baixado a catro horas.
―Catro horas?
―Catro horas cada noite. Mantiven a media toda esta semana pasada.
―Pero iso non lle ha de ser bo. Agora se explica a cara de cansazo que ten.
―Tanto me dá. O meu obxectivo son as tres horas e vouno conseguir. Para algúns de nós é unha loita. Non todos temos os teus dons. Por iso te envexo tanto. E por iso estou decidido a descubrir o teu segredo.
Terry tomou un sorbo modesto da copa.
―Pero a que vén ese desprezo? Non o entendo.
―A ver como cho explico: o que dorme está indefenso, impotente. O sono pon as persoas máis fortes á mercé das máis débiles e fracas. Imaxinas o que ten que ser para unha persoa co carácter de Margaret Thatcher, coa súa idiosincrasia moral, verse obrigada a prostrarse cada día nesa postura de submisión abxecta? O cerebro inutilizado, os músculos inertes e fláccidos? Ten que ser insoportable.
―Nunca me parara a pensar niso ―dixo Terry―. O sono, o mecanismo nivelador por antonomasia.
―Aí estamos. Iso é exactamente: un mecanismo nivelador. Coma o puto socialismo.

Jonathan Coe: A casa do sono. NovoVinilo, 2017
Tradución: María Alonso Seisdedos

Ás probas remítome

IMG_20171202_095141.jpg

No verán de 1995 atopei, entre vellos papeis da casa, un decreto ministerial (que reproduzo na novela) pola concesión dunha liña telefónica particular. O documento presupuña unha rede tan tupida de requisitos burocráticos máis ou menos delirantes que logo me entraron ganas de escribir unha historia de ficción (que terminei en marzo de 1997).
Como a concesión se remonta a 1892, é dicir, uns quince anos despois dos feitos que relatei no Birraio di Preston, alguén podería preguntarme por que me empeño en machucar unha e outra vez no mesmo tema, metendo polo medio, case fotocopiados, os mesmos prefectos, os mesmos comisarios etcétera. En previsión de tal comentario, púxenme mans á obra. A cita que abre o libro está extraída d’Os vellos e os novos de Pirandello e creo que con ela queda todo dito.
Nos límites do posible, sendo esta unha historia datada con exactitude, citei fielmente ministros, altos funcionarios do Estado e revolucionarios co seu verdadeiro nome (tamén os sucesos de que foron protagonistas son auténticos).
Os outros nomes e feitos son todos inventados de fío a fondo.

A. C.

_______________________

E como se esboroaron en Sicilia todas as ilusións, toda a fe fervorosa con que se acendera a revolta! Coitada illa, tratada como terra conquistada! Coitados insulares, tratados como bárbaros que cumpría civilizar! E desembarcaron os continentais a civilizalos: desembarcaron as tropas novas, aquela columna infame mandada por un renegado, o coronel húngaro Eberhardt, que fora por primeira vez a Sicilia con Garibaldi e logo estivo entre os que o fusilaron en Aspromonte, e aqueloutro savoiano, o tenente Dupuy, o incendiario; desembarcou toda a escoura da burocracia; e liortas e duelos e escenas brutais, e a prefectura de Medici, e os consellos de guerra, e os roubos, os asasinatos, os asaltos, urdidos e executados pola nova policía en nome do Real Goberno; e falsificacións e subtraccións de documentos e procesos políticos ignominiosos: o primeiro goberno en pleno da Dereita Parlamentaria! E despois chegou a Esquerda ao poder, e comezou esta tamén con medidas excepcionais para Sicilia; e usurpacións e fraudes e concusións e favores escandalosos e escandalosa dilapidación do diñeiro público; prefectos, comisarios, maxistrados postos ao servizo dos representantes ministeriais, e o clientelismo descarado e os manexos electorais; gastos disparatados, servilismo degradante; a opresión dos vencidos e dos traballadores, favorecida e amparada polas leis, coa impunidade asegurada aos opresores…

LUIGI PIRANDELLO, Os vellos e os mozos

Andrea Camilleri: A concesión do teléfono. NovoVinilo, 2017
Tradución: María Alonso Seisdedos

Falan deste libro:
Manuel Arca Castro
Adrián Estévez Iglesias
Wikipedia

O que aconteceu

IMG_20171202_095339.jpg

«Eu tiña once anos cando o tío Baltazar veu a primeira vez. Acababa de casar, pero veu só e xa coa sona de ser moi rico. Relembrando eses tempos, meu pai contoume que tras botar algúns días aquí o tío Baltazar pensou en renunciar ao da Compañía e regresar. Por iso, pregunto eu outra vez: se chega a regresar nese momento, estaría aínda vivo? E se non chega a fundar a Compañía, pasariamos nós por todo o que pasamos? Pero preguntar estas cousas agora é o mesmo que dicir que se o becerro da veciña non chega a morrer aínda estaba vivo. Estou aquí para falar do que aconteceu, non do que deixou de acontecer.»

José. J. Veiga: Sombras de reis barbudos. NovoVinilo, 2017
Ilustracións: Alcimar Frazão
Tradución: María Alonso Seisdedos