Los Kowa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Después de una noche de mal dormir entre los intervalos
de vigilia y sueño, sentí una sensación extraña, como si estuviera
siendo observado, analizado, escaneado en todos mis movimientos.
En el exterior se oían trinos de aves, pero algunos
resultaron a mi oído demasiado rítmicos, sibilantes en exceso,
duros como estallidos otros. Me puse en guardia. Algunos de
esos sonidos no parecían naturales, sino producto de la imitación
que los nativos hacen de los cantos de las aves, como
un día me había revelado Amaury. Tenía dudas, bien podría
tratarse de sonidos artificiales y entonces el peligro estaba acechando;
bien eran naturales y mis miedos injustificados y anticipo
de delirios paranoicos.
Una cara reflejada en el portillo de la cabina disipó enseguida
la incertidumbre y confirmó mis temores precedentes.

Xavier Queipo: Los Kowa. Editorial Galaxia S. A. (Mar Maior), 2017
Traducción: Xavier Queipo / María Alonso Seisdedos

Merlineando

Fotografía cedida por Lucía Cobo

E velaquí o texto co que o xurado dos Merlín 2017 (grazas Xerais por convidarnos!) ―integrado por Lucía Cobo, M.ª Carmen Ferreira Boo, Ana Domínguez Santomé, Carlos González Rodríguez e eu, claro, con Helena Pérez de secretaria― comunicou o seu críptico veredicto antes de que se abrise a plica.
(Que honra e que nervios…)

Parabéns a María Canosa Blanco!

Merlín 2017
Ás veces cústanos prender no sono. Iso sucede cando nos falta algunha das pezas que integran o puzzle tan complexo da mente. Ás veces, nin sequera sabemos que peza é esa que nos falta. E buscámola, búscaa o maxín, veña voltas e reviravoltas polo labirinto dos miolos, veña voltas e reviravoltas do corpo na cama. O peor, con todo, non é que nos falte unha peza. O peor é que esa peza é a que activa o sorriso e o sorriso é o que nos permite aferrarnos á vida cos dentes.
A historia que decidimos premiar é orixinal, sedutora, nela cada palabra conta, pois é esa a súa esencia, a das palabras, a das que se din e a das que se calan. É tamén un canto á imperiosa necesidade da cor. E todos sabemos, desde que fomos á escola, que no branco se concentran as cores todas.
Este xurado non cre que vaia destripar moito se vos adianta parte do argumento. Había unha vez unha persoa baixiña que, mesmo cando o seu mundo perde o sorriso e con el as cores, cando o seu mundo vira tan cincento que abafa, decide ―si, decide― aferrarse á vida. Esa persoa baixiña agarra a oportunidade que lle peta na porta, dá un paso adiante en forma de palabras. E ese paso, mellor dito, esas palabras pronunciadas con afouta determinación, xusto cando a porta estaba para se fechar de novo, vano arrastrar a unha aventura, entrañable e cálida, tamén misteriosa e amedrentadora, na que terá que escoller unha e outra vez se continúa avanzando, malia o peso gris, tan feroz, do medo.
Por sorte, non está só: acompáñano os recordos da avoa, que teñen a solidez do carballo que ela plantou para el; un raposo que sorrí enigmático coma o gato de Chesire; e un leiteiro vestido de branco que quen sabe se non repartirá algo máis que leite. Un leiteiro que se chama Fígaro.